Dagboekblog

Kerkuil

17-12-2020

Het menu van een kerkuil bestaat voor 98 % uit muizen, die hij met huid en haar inslikt. Onverteerde haren en botjes braakt hij uit. Al eerder zag ik hem op ons erf voorbijkomen, nu heeft hij in onze schuur een braakbal achtergelaten. Een teken dat daar flink wat prooi aanwezig is?

Braakballen pluizen en uitzoeken bij welk beestje welk botje hoorde is precisiewerk, dat niet alleen veel geduld vraagt, maar ook een handige determinatietabel. Zie hiervoor bijvoorbeeld de handleiding van de Kerkuilenwerkgroep Nederland.

Er zijn 0 reacties  

Bijenorchis

05-12-2020

Met een kleine 50 bijenorchissen (een orchidee: Ophrys apifera) had Doornik Natuurakkers in 2020 zomaar de dichtstbezette plek in Gelderland van deze soort. Afgaand op de  nu al duidelijk zichtbare rozetten gaan we  er volgend jaar nog veel meer tellen.


De bijenorchis op Doornik Natuurakkers; dit jaar (links) en rechts de rozetten die volgend jaar in bloei komen.

Er zijn 0 reacties  

Ontmoetingen met een Ransuil

26-11-2020

Eergisteren vloog rakelings een Ransuil over mijn hoofd. Het was bijna vijf uur. Hij verscheen van achteren, maar ik kon hem zien aankomen, omdat hij zijn karakteristieke ‘kwiek, kwiek, kwiek’ liet horen. Woorden zijn ongeschikt om weer te geven wat en zo’n ontmoeting met je doet. Wat een imposante vogel, en wat een subtiel geluid!

Je moet geluk hebben om zoiets mee te maken, maar door heel veel buiten te zijn kun je dit afdwingen. Toen ik 12 was en in de schemering ons hondje uitliet kwam een Ransuil vanuit mijn looprichting recht op ons afvliegen. Ik kon hem in de ogen kijken. In een reflex zat ik gehurkt op de grond, hondje strak tegen me aan. De uil kwam tot driemaal toe terug, telkens rakelings over ons heen en telkens was er oogcontact.
In de tussentijd waren er talrijke onvergetelijke ontmoetingen met uilen.


Spanwijdte van de vleugels 95 cm en 36 cm van snavel tot staart. Foto Edward van Altena.

Er zijn 0 reacties  

Weidevogelbescherming geblokkeerd!

14-02-2019


Komen kieviten in de Ambstwaard in de kou te staan? Foto: Frank Majoor.

Doornik Natuurakkers neemt voor al zijn doen en laten de natuur als vertrekpunt. Daar kiezen we zeer bewust voor, in een context die schreeuwt om herstel van de in enkele decennia dramatisch gekelderde biodiversiteit op het boerenland. Rigiditeit van overheidsregels regels kan dan behoorlijk irritant zijn, zeker als je daarvoor geen valide argumenten kunt vinden. Vandaag liepen we daar weer eens tegenaan.
Onderwerp: het in een weidevogelgebied omvormen van een stukje grasland naar akker met als doel de kieviten weer kansen te geven. Reden: akkers zijn voor deze soort aantrekkelijk als broedplek, omdat het daar warmer is. Onderzoek door Sovon heeft duidelijk uitgewezen dat dit succes oplevert. Maar in Natura 2000-gebieden is ‘van weiland naar akker’ niet toegestaan’, dus maar eens bellen met RVO of er misschien een ontheffing mogelijk is. De deskundige natuur begrijpt ons argument, maar kan slechts melden dat het niet mag. Dus worden we doorverbonden naar de deskundige mest, die ons opnieuw teleurstelt. Tevens krijgen we te horen dat er geen ontheffing mogelijk is en waarom? Omdat dit zo is overeengekomen met boerenorganisaties! Wij prijzen de openhartigheid van de deskundige, die ons ook nog toevertrouwt, dat er veel klachten zijn van ontevreden en boze bio-boeren en dat hij het ook niet kan uitleggen. Doodlopende weg? Ik moet me maar tot de politiek wenden, is het welgemeend advies.
Om heel bedroefd van te worden, want voor de kievit is het vijf voor twaalf. Dan maar gewoon de regels overtreden? Kan een natuurliefhebber nog in de spiegel kijken als hij dat niet doet?  

Er zijn 2 reacties